«Шоҳнома»-и Абулқосим Фирдавсӣ яке аз бузургтарин осори адабии форсии классикӣ ва муҳимтарин достони миллӣ дар ҳавзаи тамаддуни эронӣ ва форсизабон аст. Ин асар, ки ба сурати шодоб ва пурмазмун таълиф гардидааст, на танҳо ба таърихи қадима ва афсонавии миллати форсизабон асос ёфта, балки ҳамчун шиносномаи фарҳангӣ ва худшиносии миллӣ ва рамзи гиромидошти хештаншиносӣ дар ҷомеаи муосири тоҷик ба назар мерасад. Озмунҳои шоҳномахонӣ, ки дар солҳои истиқлолияти Тоҷикистон ташкил мегарданд, нақши муассир дар рушди маърифати миллӣ, баланд бардоштани ҳисси ватандӯстӣ ва эҳёи арзишҳои адабии мардуми тоҷик доранд. Мақсади ин мақола таҳқиқи таъсири амиқи «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ дар ташаккул ва таҳкими фарҳанги адабии миллӣ ва нақши озмунҳои шоҳномахонӣ дар рушду равнақи худогоҳии миллӣ мебошад.
«Шоҳнома»-и Абулқосим Фирдавсӣ яке аз асарҳои адабии ба таҳқиқ ва омӯзиш арзишманд дар таърихи адабиёти ҷаҳонӣ мебошад. Ин асар дар баробари арзишҳои таърихӣ ва асотирӣ дорои муҳимтарин паҳлуҳои адабӣ, ахлоқӣ ва иҷтимоии мебошад, ки ба ҷомеаҳои гуногун, хусусан мардуми тоҷик, таъсири амиқ гузоштаанд. Фирдавсӣ бо такя ба манобеи таърихӣ ва ривоёт, ки ба давлатдорӣ ва фарҳанги ориёӣ ишора мекунанд, дар «Шоҳнома» таърихи муҳими давраҳои гуногуни Эрон ва форсизабонро ба таври бадеӣ ва амиқ баён намудааст. Асар ба таври рамзӣ ба масъалаҳои муҳими иҷтимоӣ, ахлоқӣ ва сиёсӣ, аз ҷумла ваҳдат, адолат, хирад ва шарофат, инчунин ормонҳои ахлоқии инсонӣ равшанӣ меандозад. Ғояҳои адолат, ватандорӣ, ҳақиқати амал ва эҳтиром ба арзишҳои ахлоқӣ дар «Шоҳнома» ба таври мусоид ҷамъ оварда шудаанд, ки барои наслҳои оянда таълимоти ахлоқӣ ва иҷтимоии муҳимро дар бар мегиранд. Ин ғояҳо имрӯз ҳам дар фарҳанги муосир аҳамияти бузург доранд ва барои ҷомеаҳои имрӯза мисоли мукаммал ва шодоби амалҳои инсонӣ мебошанд.
Имрӯз «Шоҳнома» як асари беназири адабии форсӣ ва рамзи амиқи фарҳангии халқи форсизабон ба ҳисоб меравад. Ин асар ба сатҳи олии адабии забони форсӣ расидааст ва ба унвони яке аз осори бузурги адабиёти ҷаҳонӣ, на танҳо ба шеваи забон, балки ба шеваи бадеии шеъри форсӣ низ таъсири амиқ гузоштааст. Фирдавсӣ бо истифода аз байтҳои пурмазмун ва фарогири забони миёнаи форсӣ, ҳамчунин мехтому дунёи асотирӣ ва аҷибии шеъриро дар чаҳорчӯбаи шоҳкории адабӣ ба ҳар як хонандаи асар тасаввур мекунад. Аз ҳамин ҷиҳат, «Шоҳнома» ҳамчун як манбаи бадеии забони форсӣ ва мероси фарҳангии мардумони форсизабон эътироф карда мешавад. Озмунҳои шоҳномахонӣ, ки дар Тоҷикистон баргузор мешаванд, шиносоии амиқ ба ин арзишҳои бадеии таърихӣ ва адабии осорро ба миён меоранд ва аз ин рӯ, бояд диққати махсусе барои ҳифз ва рушди онҳо дар ҷомеаи муосир равона карда шавад.
«Шоҳнома» дар байни мардуми тоҷик ва дигар форсизабон як манбаи аслии худогоҳӣ ва шуури миллӣ мебошад. Асар эҳсоси ифтихори миллӣ ва таърихии халқҳоро бедор мекунад ва дар тарбияи насли ҷавон нақши муҳиме мебозад. Ин шодобии ҳувияти миллӣ, ки дар «Шоҳнома» тавсиф шудааст, ба куллӣ бо сиёсати фарҳангии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, ки бо диққати махсус ба эҳёи арзишҳои миллӣ, таърихӣ ва фарҳангӣ машғул аст, мувофиқат мекунад. Озмунҳои шоҳномахонӣ, ки барои шодоб кардани чунин арзишҳои миллӣ ва таърихии мардум анҷом дода мешаванд, таълимот ва арзишҳое, ки дар «Шоҳнома» ба тавсиф омадаанд, дар ҷиҳати таҳкими худогоҳӣ ва ҳувияти миллӣ дар ҷомеаҳои имрӯза нақши муассир мегузоранд.
Баргузории озмунҳои шоҳномахонӣ дар Тоҷикистон бо дастгирии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун як иқдоми муҳим ва хирадмандона, ки асосан барои эҳё ва таҳкими фарҳанг ва адабиёти миллӣ равона шудааст, аҳамияти зиёде дорад. Иқдоми муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ташкили озмунҳои шоҳномахонӣ ва тақсимоти китобҳои «Шоҳнома» ба ҳар як оилаи Тоҷикистон ҳамчун як рамзи муттаҳидшавии миллат ва эҳёи арзишҳои фарҳангӣ таъриф шудааст. Аз ин рӯ, озмунҳо ва иқдомҳо, ки аз ҷониби Пешвои миллат роҳандозӣ шудаанд, нишон медиҳад, ки шоҳнома на танҳо як асари адабӣ аст, балки дар ташаккул ва рушди хештаншиносии миллӣ, ба ҷомеа амиқ таъсир мегузорад.
Озмунҳои шоҳномахонӣ дар Тоҷикистон, ки бо мақсади эҳё ва тарғиби арзишҳои бадеӣ ва таърихии «Шоҳнома» баргузор мешаванд, дар асл як иқдоми муҳим дар ташаккул ва таҳкими фарҳанги миллӣ ба ҳисоб меравад. Ин озмунҳо на танҳо як васила барои баррасии ҷанбаҳои адабии асар мебошанд, балки дар роҳи шодоб кардани ҳувияти миллӣ ва истиқболи арзишҳои таърихӣ ва фарҳангии миллат нақши муассир мебозанд. Шоҳнома, ки яке аз бузургтарин асарҳои адабии ҷаҳон аст, дар баробари нақши бадеии худ ҳамчун як манбаи таърихӣ ва фарҳангӣ низ қобилияти баёни истиқлолият, миллатсозӣ, ва арзишҳои инсонӣ ва ахлоқии ҷомеаро дорад.
Баргузории чунин озмунҳо дар Тоҷикистон имконият медиҳад, ки на танҳо ба «Шоҳнома» ҳамчун як осори бадеии бузург ва шоҳкории адабӣ назар афканем, балки ҷанбаҳои иҷтимоӣ ва ахлоқии он, ки дар муборизаи халқ барои адолат, ваҳдат, ва ватандӯстӣ ишора мекунанд, шодоб шаванд. Махсусан, дар асл шоҳнома на танҳо тасвири як давлатдорӣ ё шоҳаншоҳист, балки таҷассуми рӯҳи миллии мардуми форсизабон ва рамзи талоши онҳо барои нигоҳ доштани аслият ва марзҳои фарҳангии хеш мебошад.
Иштирок дар озмунҳои шоҳномахонӣ ба ҳар як шаҳрванд имкон медиҳад, ки бо амиқтар шудани шиносоии худ ба таърихи асил ва қадимии миллати худ, ҳувияти миллии худро дарк кунад. Маърифати дақиқ ва амиқ ба аҳамияти «Шоҳнома» дар ин озмунҳо навъе таълимоти муфид дар бораи хештаншиносӣ, ватандӯстӣ, ва ҳисси ифтихори миллӣ мерасонад.
Ба ҳокимият ва шаҳрвандони Тоҷикистон ва дигар кишварҳои форсизабон имконият медиҳад, ки дарк кунанд, ки кӯшиш барои эҳёи фарҳанг ва таърихи миллати худ бояд дар як фурсати озод ва фарҳангии ҷолиб иҷро шавад, ки бозгӯии маънавии халқро дар ҷаҳони муосир инъикос мекунад.
Дар асл, озмунҳои шоҳномахонӣ танҳо як фалсафаи адабӣ нест, балки як ҳаракати фарҳангӣ ва иҷтимоии муҳим мебошанд, ки бо гузаштани замон, онҳо метавонанд чун василаи муассир барои таҳкими худшиносии миллӣ ва ҷаҳони маънавии мардуми тоҷик хизмат кунанд. Агар мо шоҳнома ва арзишҳои онро ҳамчун асар, ки ҳузури амиқ дар фарҳанг ва таърих дорад, эҳтиром кунем, аз он беҳтар фаҳмем, ки як шиносоии амиқ ба шоҳнома на танҳо хидмат ба адабиёт, балки хидмат ба рушди эҳсоси худогоҳӣ ва ватандӯстии миллат аст.
Озмунҳои шоҳномахонӣ, ки дар Тоҷикистон бо мақсади шодоб кардани ҳувияти миллӣ ва эҳёи арзишҳои фарҳангии халқ ба роҳ монда шудаанд, нақши хеле муҳим дар ташаккул ва таҳкими ҳисси ватандӯстӣ ва шодоб кардани эҳсоси ифтихори миллӣ доранд. Шоҳнома, ки таърихи ояндаи мардуми форсизабон ва давлатдориро дар бар мегирад, ҳамчун як рамзи амалии ватандӯстӣ ва ифтихори миллӣ маъруф аст. Ватандӯстӣ дар “Шоҳнома” на танҳо ишора ба муҳаббати халқ ва марзу буми хеш, балки ба эҳтироми арзишҳои ахлоқӣ, фарҳангӣ ва инсонӣ мебошад, ки дар осор ва нақши қаҳрамонҳои он — аз ҷумла Рустам, Сиёвуш ва дигарон хеле равшан таъкид шудаанд.
Шоҳнома ҳамчун як асари бисёрқабата ва фарогир, дар худ арзишҳои ахлоқии фундаменталӣ, ба монанди адолат, хирад, иштиёқ ба ваҳдат ва эҳтиром ба муҳити худ, инчунин рисолати эҳёи миллатро ба таври рамзӣ ва бадеӣ баён мекунад. Ин асар дар ҷомеаи муосир ба як манбаи амиқи шодоб кардани ҳисси ватандӯстӣ ва сарфаҳм рафтан дар бораи арзишҳои миллии худ табдил ёфтааст. Иштирок дар озмунҳои шоҳномахонӣ имконият медиҳад, ки насли ҷавон бештар бо фарҳанги миллӣ, таърих ва арзишҳои мукаммали ватандорӣ ошно шавад ва дарк кунад, ки танҳо дар асоси шиносоии амиқи арзишҳои хеш метавон ба сӯи ҷомеаи устувор ва ватанпараст ҳаракат кард.
Вакилони насли навбатӣ, ки бо ҳузури фарогир дар ин гуна озмунҳо ба омӯзиши бадеии шоҳнома ва таълимоти адабии он машғул мешаванд, дарк мекунанд, ки ватандӯстӣ на танҳо як ҳисси ифтихор ба кишвар мебошад, балки як ишора ба масъулияти баланд дар баробари рушду тараққиёти иҷтимоии кишвар ва ҳифзи арзишҳои фарҳангии миллӣ аст. Ба ҳамин тартиб, озмунҳои шоҳномахонӣ дар Тоҷикистон ба як воситаи таълимӣ ва фарҳангии муассир барои тарбияи насли ҷавон ва муҳаррик кардани эҳсоси масъулият ва ватандӯстӣ мубаддал мегардад.
Илова бар ин, “Шоҳнома” ҳамчун як шиносномаи умумии миллӣ дар шиносоии тафаккури иҷтимоии форсизабон кӯмак мекунад, ки наслҳои имрӯза ва оянда тавонанд аз он арзишҳо ва маърифати таърихии вобаста ба ватандорӣ истифода баранд. Бо таҳлили корномаҳои қаҳрамонҳои он, ки арзишҳое чун масъулияти шаҳрвандӣ, адолат, эҳтиром ба ҳуқуқи инсон ва истиқлолиятро ба миён меоранд, ҷавонон метавонанд барои эҳёи масъулияти шаҳрвандӣ ва саҳм гузоштан дар рушди ҷомеа, ҳамчун шаҳрвандони ватандӯст ва масъулиятшинос, амалӣ кунанд.
Таъсиси чунин барномаҳои фарҳангии муҳими миллӣ, ки бо таълимоти “Шоҳнома” ва арзишҳои бадеии он алоқаманд мебошанд, дар маърифати ватандӯстӣ ва ҳувияти миллӣ нақши аввалиндараҷа мебозанд. Баргузории озмунҳои шоҳномахонӣ имконият медиҳад, ки ҳар як иштироккунанда ҳамчун як шаҳрванди масъул ва ватандӯст, ҳисси ифтихори миллӣ ва масъулиятро эҳсос кунад, ки дар муҳити муосири ҷаҳонӣ эҳтиёҷ ба онҳо бештар аст. Аз ин рӯ, “Шоҳнома” дар замони муосир на танҳо як асари адабӣ бо арзишҳои таърихӣ, балки як воситаи муассир барои тарбияи фарҳангии ватандӯстӣ ва шодоб кардани ҳувияти миллӣ ба шумор меравад.Начало формыКонец формы
Баргузории озмунҳои шоҳномахонӣ барои ҷомеаи тоҷик дорои аҳамияти бисёрҷанбаи фарҳангӣ, таърихӣ ва иҷтимоӣ мебошад. Ин чорабиниҳо, ки дар асоси осори адиби бузург Абулқосим Фирдавсӣ ташкил карда мешаванд, на танҳо ҳамчун як таҷлили адабиёти классикӣ ва бадеии форсӣ, балки ҳамчун воситаи самарабахши маърифати миллӣ, таърихӣ ва адабӣ амал мекунанд. Озмунҳои шоҳномахонӣ бо фароҳам овардани фурсати омӯзиш ва таҳлили амиқтарини «Шоҳнома» барои насли ҷавон, на танҳо барои шунидани тарзи шеъри ҷовидона ва тақвияти савод, балки барои шиносоии таърих ва фарҳанги аҷдодӣ, ҷойи муҳим дар рушду равнақи ҷомеа пайдо мекунанд.
Мақсади аслии ташкил ва баргузории чунин озмунҳо, пеш аз ҳама, шодоб кардани арзишҳои фарҳангӣ ва таърихии мардуми тоҷик мебошад. «Шоҳнома», ки бо забони пурмаҳсул ва рамзи ватандӯстии халқҳои форсизабон навишта шудааст, як хазинаи мантиқии таърихӣ ва фарҳангӣ аст, ки дар худ муҳтавои иҷтимоии пурқуввате доро мебошад. Таҳлили «Шоҳнома» ва омӯзиши он дар озмунҳо на танҳо ба эҷодиёти адабӣ, балки ба таҳкими шиносоии таърихӣ ва худогоҳии миллӣ мусоидат мекунад. Вақте ки ҷавонон ва аҳолии кишвар дар озмунҳои шоҳномахонӣ ширкат мекунанд, онҳо ба масъалаҳои муҳими фарҳангӣ ва иҷтимоии мардуми худ, ки дар шоҳнома бо равшанӣ баён шудаанд, таваҷҷуҳ мекунанд. Ин раванд дар маҷмӯъ ба таҳкими арзишҳои ватандӯстӣ, ифтихори миллӣ ва дӯст доштани ватан кӯмак мерасонад.
Баргузории чунин озмунҳо инчунин барои бо равшанӣ расидан ба фикр ва тафаккури ватандӯстии амиқ муҳим аст. Озмунҳои шоҳномахонӣ ба навъе як василаи муҳими таълимӣ дар самти тарбияи насли ҷавон, ки дар шароити ҷаҳонишавии муосир қарор доранд, шодоб мекунанд. Ҷавонон, ки дар озмунҳои шоҳномахонӣ иштирок мекунанд, бо арзишҳои умумимиллӣ ва таърихии худ ошно шуда, ҳисси ифтихор ва масъулиятро эҳсос мекунанд. Бо ин роҳ, онҳо метавонанд шиносоии амиқ ба таърих ва фарҳанги кишвар ва эҳтиром ба он арзишҳоеро, ки барои шукуфоии ҷомеа ва истиқболи он муҳим мебошанд, пайдо кунанд.
Ин озмунҳо, ки таҳти раҳбарии хирадманди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, роҳандозӣ мешаванд, нақши муҳиме дар рушд ва таҳкими сулҳу ваҳдати миллӣ мебозанд. Таҳкими арзишҳои фарҳангии миллӣ, ки бо “Шоҳнома” дар ҳамбастагӣ мебошанд, метавонад барои рушди ҷомеа ва беҳбудии он дар солҳои оянда заминаи устувор гузорад. Ба ғайр аз ин, “Шоҳнома” ҳамчун асар ва рамзи таҳаммулпазирӣ ва ваҳдати миллӣ дар ҷомеа ишора мекунад. Воқеан, «Шоҳнома» шодобкунанда ва якҷокунанда аст, ки ҷанбаи ҷамъиятии наслҳо, ихтилофоти сиёсӣ ва фарҳангӣ ва арзишҳои инсонӣ ва ахлоқиро дар як иртиботи мустаҳкам нишон медиҳад.
Бо ташаббуси Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, китоби «Шоҳнома»-и Абулқосим Фирдавсӣ дар ду ҷилд ба ҳар як оилаи Тоҷикистон ҳамчун туҳфа тақдим гардид. Ин иқдом, ки дар заминаи сиёсати хирадманди фарҳангии давлат амалӣ карда шуд, нақши муҳими эҳёи фарҳанг ва таҳкими худшиносии миллӣ дар ҷомеаи имрӯза мебозад. Тақдими ин асари беназири адабӣ, ки беш аз як ҳазор сол ҳамчун омили муҳими тафаккури фарҳангии халқҳои форсизабон дарёфт шудааст, ба маърифати миллӣ ва баланд бардоштани ҷаҳонбинӣ дар бораи таърих, фарҳанг ва арзишҳои миллӣ кӯмак мерасонад.
Иқдоми Пешвои миллат дар тақдими «Шоҳнома» ба ҳар як оила на танҳо як амал аст, балки як ҷузъи муҳими равандҳои сиёсиву фарҳангӣ аст, ки барои рушди маънавии ҷомеа ва рушди ҳисси ватандӯстии шаҳрвандони кишвар равона шудааст. Ба туфайли ин иқдом, ҳар як оила имконият ёфт, ки бо асари бузург ва пурарзише ошно шавад, ки на танҳо ҳикояҳои аҷиб ва қаҳрамониҳои таърихии мардуми форсизабонро ба тасвир мекашад, балки арзишҳои ахлоқӣ, ваҳдат, адолат ва истиқлолиятро низ бозтоб медиҳад.
Тақдими «Шоҳнома» дар ду ҷилд як иқдоми муассир барои эҷоди майдони муштараки омӯзиш ва таҳлили осори Фирдавсӣ мебошад. Аз як тараф, ин иқдом имконият медиҳад, ки насли ҷавон ва аҳолии умумӣ бо «Шоҳнома» ҳамчун як осори адабии мукаммали байналмилалӣ ошно шаванд ва бевосита аз таърихи фарҳангӣ ва арзишҳои халқи тоҷик ва дигар мардуми форсизабон огоҳӣ пайдо кунанд. Аз ҷониби дигар, “Шоҳнома” ҳамчун як рамзи фарҳангӣ ва таърихӣ, ки ҳамаи халқи форсизабонро муттаҳид месозад, манбаъҳои асосии худогоҳии миллӣ ва таърихи давлатдорӣ ва фарҳанги олии ориёиро ҷилвагар мекунад.
Бо дарназардошти аҳамияти «Шоҳнома» ва таъсири он дар шаклгирии тафаккури миллӣ, ин иқдом дар асл як амалест, ки бо мақсади ба наслҳои имрӯза ва оянда на танҳо китоби бадеӣ, балки як шиносномаи умумии миллӣ тақдим мекунад. Тағироте, ки дар ҷараёни шодоб кардани ҳисси ватандӯстӣ, эҳсоси масъулият ва таваҷҷуҳ ба арзишҳои фарҳангӣ ба вуҷуд меоянд, бо чунин иқдомҳо дар таърихи халқи тоҷик ва дигар мардуми форсизабон мавқеи муҳим пайдо мекунанд. Ин амалҳо бо таҳкими маърифати миллӣ ва баланд бардоштани сатҳи маънавиёт дар ҷомеа ва рушди вазъи кулли фарҳанг ва адабиёт бо ёрии осори бузург, чун «Шоҳнома», ҳамоҳанг шуда, ба равандҳои рушди фарҳанг ва шодоб кардани арзишҳои таърихии миллӣ дар замони муосир бо тамоми зарураташ мусоидат мекунанд.
«Шоҳнома»-и Абулқосим Фирдавсӣ на танҳо як осори адабӣ, балки як манбаи амиқи фарҳангӣ ва шиносномаи таърихии мардуми форсизабон мебошад. Ин асар на танҳо тасвири давраҳои таърихии Эрон ва заминҳои фарогири форсизабонро дар бар мегирад, балки шодобии арзишҳои маънавӣ, ахлоқӣ ва иҷтимоии он халқҳоро низ пешкаш мекунад.
Ба таври хос, “Шоҳнома” ҳамчун асари калонҳаҷм ба таври рамзӣ арзишҳои муҳимми миллатӣ ва инсонӣ, аз ҷумла ҳифзи ватану миллат, андешаи адолат, эҳтиром ба арзишҳои ахлоқӣ ва ваҳдати миллӣ, равшанӣ меандозад, ки барои ҷомеаҳои муосир то ба имрӯз аҳамияти бузург доранд. Аз ин рӯ, «Шоҳнома» на танҳо як асари таърихӣ ва бадеии дуруназил, балки як мероси муҳими маънавӣ, шиносоии миллӣ ва пайвандкунандаи наслҳои гузашта ва имрӯзаи мардуми форсизабон аст.
Баргузории озмунҳои шоҳномахонӣ ва иқдомҳои давлатӣ дар Тоҷикистон, ки бо мақсади тарғиб ва шодоб кардани арзишҳои миллӣ ва фарҳангӣ дар заминаи «Шоҳнома» роҳандозӣ мегарданд, таъсири амиқе дар рушди маърифати адабӣ ва ҳувияти миллӣ доранд. Озмунҳои шоҳномахонӣ на танҳо ҳамчун як фурсати эҷодӣ ва адабӣ барои ҳавасманд кардани насли навбатӣ ба омӯхтани осори классикӣ, балки ҳамчун як воситаи пурқувват барои таҳкими фарҳанги ватандӯстӣ, шодоб кардани ҳисси ифтихори миллӣ ва эҳёи арзишҳои фарҳангӣ дар ҷомеаҳои имрӯза амал мекунанд. Ин озмунҳо кӯмак мекунанд, ки ба ҷавонон ва наслҳои оянда як шиносномаи таърихии мантиқии пурмаҳсули миллат пешниҳод намоянд, ки онҳо дар муносибати фарогир бо ҷаҳони муосир эҳтиром ба арзишҳои миллӣ ва таърихиро эҳсос кунанд.
Ҳамчунин, эҷоди чунин барномаҳои фарҳангӣ ва тарғиби осори адибон, чун «Шоҳнома», дар заминаи сиёсати хирадманди Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар таҳкими истиқлолият, инкишофи фарҳанг ва рушди иҷтимоии кишвар нақши муҳимме мебозад. Бо ин роҳ, давлат на танҳо ба ҳифзи маънавӣ ва фарҳангии мероси адибони бузург, балки ба шодоб кардани ҷон ва маърифати миллӣ таваҷҷуҳ мекунад, ки ин арзишҳо, дар баробари давраҳои гузашта, барои ҷомеаҳои имрӯза нақши бениҳоят муҳим ва барои ҳаёти адабии Тоҷикистон ҳузури доимӣ хоҳанд дошт.
Иқдомҳои Пешвои миллат дар татбиқи барномаҳои шодобсозии фарҳанг, ба монанди тақсимоти китобҳои «Шоҳнома» ба ҳар як оилаи Тоҷикистон, нишонаи амиқи эътибори ӯ ба фарҳанг ва эҳёи арзишҳои миллӣ мебошад. Ҳифзи ва рушди ин арзишҳо дар заминаи фарҳангии миллат барои тамоми кишвар аҳамияти бузург дошта, дар таҳкими устувории ҷомеа, инчунин дар тарбияи насли ҷавон, ки бо ҳувияти миллӣ ва ватандӯстӣ шодоб мешавад, мантиқии амиқ дорад. Аз ин рӯ, таърифи арзишҳои фарҳангии «Шоҳнома» ва тарғиби онҳо дар ҷомеаҳои имрӯза на танҳо ба шиносоии таърихӣ, балки ба рушд ва таҳкими ҳувияти миллӣ ва фарогирии муваффақиятҳои муосири Тоҷикистон кӯмак мекунад.
Дар маҷмӯъ, «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ ва амалҳои дар ҳамоишҳои шоҳномахонӣ ишорашуда муҷаддад кардани арзишҳои адабии асрҳои гузаштаро таъмин менамоянд, ки онҳоро наслҳои оянда фаҳмида, истифода баранд, то ки маданият, таърих ва фарҳанг ҳамчун рамзи устувор ва мақоми олии миллат, дар қалби ҳар як шаҳрванд ҷорӣ бошад.
Ибодзода С.Т. ноиби президенти АМИТ, раиси шуъбаи илмҳои тиббӣ ва фарматсевтӣ
Юлдошева З.И. мутахассиси бахши маҷаллаҳои тиббии АМИТ
