Ҳар сол сокинони Ҷумҳурии Тоҷикистон бо эҳсоси баланди ифтихор Рӯзи пойтахт – шаҳри зебову дилрабои Душанберо таҷлил менамоянд. Ин сана барои ҳар як шаҳрванди кишвар аҳамияти хоса дошта, рамзи рушди давлатдорӣ, фарҳанг ва тамаддуни миллӣ ба ҳисоб меравад.
Шаҳри Душанбе, ки маркази сиёсӣ, иқтисодӣ ва фарҳангии Тоҷикистон мебошад, дар тӯли солҳои истиқлолият ба яке аз шаҳрҳои ободу муосири минтақа табдил ёфтааст. Номи шаҳр аз калимаи «Душанбе» гирифта шуда, ба рӯзи бозорӣ дар гузашта иртибот дорад. Имрӯз пойтахт бо биноҳои замонавӣ, марказҳои фарҳангӣ, роҳҳои васеъ ва боғҳои фароғатӣ симои тоза ва ҷолиб пайдо намудааст. Ин ҳама талошҳо барои беҳтар намудани шароити зиндагии сокинон ва ҷалби меҳмонон равона гардидаанд.
Рӯзи пойтахт бо баргузории чорабиниҳои гуногун, аз ҷумла консертҳо, намоишгоҳҳо, мусобиқаҳои варзишӣ ва барномаҳои фарҳангӣ таҷлил мегардад. Ин рӯз барои сокинон имконият фароҳам меорад, то ба дастовардҳои шаҳр назар андохта, барои ояндаи боз ҳам дурахшони он умед банданд.
Душанбе имрӯз рамзи сулҳ, ваҳдат ва пешрафти Тоҷикистон мебошад. Ҳифзи тозагӣ, ободӣ ва рушди минбаъдаи он вазифаи ҳар як шаҳрванди кишвар аст. Бо чунин руҳия, Рӯзи пойтахт на танҳо ҷашн, балки ифодаи муҳаббат ба Ватан ва пойтахти азизамон мебошад.
Рӯзи пойтахт яке аз ҷашнҳои муҳим ва пуршарафи Ҷумҳурии Тоҷикистон маҳсуб ёфта, ҳамасола бо шукӯҳу шаҳомати хоса таҷлил мегардад. Ин рӯз нишонаи муҳаббат ба Ватан, эҳтиром ба таърих ва арҷгузорӣ ба дастовардҳои даврони истиқлолият мебошад.
Таърихи шаҳри Душанбе аз як деҳаи хурд оғоз ёфта, тадриҷан ба шаҳри бузургу замонавӣ табдил ёфтааст. Бо гузашти вақт, он ба маркази муҳими сиёсиву иқтисодӣ мубаддал гардид. Дар давраи истиқлолият симои шаҳр ба куллӣ тағйир ёфта, бунёди биноҳои баландошёна, муассисаҳои таълимӣ, марказҳои илмӣ, китобхонаҳо, осорхонаҳо ва боғҳои зебо шаҳодати рушди босуръати пойтахт мебошанд. Имрӯз Душанбе бо кӯчаҳои тозаву озода, чароғонкунии замонавӣ ва инфрасохтори мукаммал яке аз шаҳрҳои зеботарини минтақа ба шумор меравад.
Чорабиниҳои фарҳангиву фароғатӣ, ки ба муносибати ин рӯз баргузор мегарданд, фазои идонаро боз ҳам рангин месозанд. Консертҳои бошукӯҳ, намоишгоҳҳои ҳунарҳои мардумӣ, барномаҳои театрӣ, мусобиқаҳои варзишӣ ва фестивалҳо аз ҷумлаи онҳо мебошанд. Ҳамзамон, дастовардҳои шаҳр дар соҳаҳои гуногун муаррифӣ гардида, лоиҳаҳои нави рушд пешниҳод мешаванд.
Яке аз ҷанбаҳои муҳими таҷлили Рӯзи пойтахт тарбияи ҳисси ватандӯстӣ ва ифтихори миллӣ дар байни ҷавонон мебошад. Насли наврас бояд дарк намояд, ки пойтахт на танҳо макони зист, балки рамзи давлатдорӣ ва истиқлолият аст.
Душанбе имрӯз ба як шаҳри байналмилалӣ низ табдил ёфтааст. Дар он сафоратхонаҳо, созмонҳои байналмилалӣ ва намояндагиҳои гуногун фаъолият менамоянд, ки ин ба рушди робитаҳои хориҷӣ ва муаррифии Тоҷикистон дар арсаи ҷаҳонӣ мусоидат мекунад.
Дар баробари ҳамаи ин пешрафтҳо, ҳифзи муҳити зист, тозагӣ ва сабзкории шаҳр аҳамияти махсус дорад. Боғу гулгаштҳо, дарахтони сабз ва ҳавои тоза аз зебоиҳои хоси Душанбе ба ҳисоб рафта, нигоҳдории онҳо масъулияти ҳар як сокин мебошад.
Дар маҷмуъ, Рӯзи пойтахт ҷашни ифтихор, ваҳдат ва умеди ояндаи дурахшони Тоҷикистон мебошад. Шаҳри Душанбе ҳамчун қалби кишвар пайваста рушд ёфта, ба як шаҳри зебову муосир табдил меёбад. Бо меҳнати содиқона ва муҳаббати беандоза ба Ватан, мардуми тоҷик метавонанд пойтахти худро боз ҳам ободу пешрафта гардонанд.
Суханҳои Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, низ аҳамияти пойтахтро чунин таъкид менамоянд: Душанбе бояд ба як шаҳри муосири ҷавобгӯ ба меъёрҳои байналмилалӣ табдил ёбад ва барои зиндагии шоиста шароити беҳтарин фароҳам оварад.
Душанбе, эй гули зебои диёр,
Нури ту медурахшад мисли баҳор.
Кӯчаҳоят пур аз меҳру сафо,
Ҳар гӯшаат як ҷаҳони орзуҳо.
Сангинова У.М. - ходими хурди илмии шуъбаи паразитология
Институти зоология ва паразитологияи ба номи Е.Н. Павловский АМИТ
