“Шуҷоату диловарии фарзандони баору номуси мо дар солҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ намунаи ибрати ватандӯстӣ ва сабақи беҳтарини мардонагиву ватандорӣ барои наслҳои имрӯзу оянда мебошад”. Эмомалӣ Раҳмон
9 май ҳамчун рӯзи Ғалаба бар фашизм дар таърихи башарият ҷойгоҳи хос дошта, на танҳо хотирмони пирӯзии низомӣ, балки рамзи тантанаи арзишҳои инсонгароӣ, адолат ва озодӣ бар зулму истибдод мебошад. Ин сана ҳар сол дар бисёр кишварҳои ҷаҳон, бахусус дар фазои пасошӯравӣ, бо эҳтиром ва гиромидошти хотираи қурбониёни Ҷанги Бузурги Ватанӣ таҷлил мегардад. Барои халқҳои Иттиҳоди Шӯравӣ, аз ҷумла халқи тоҷик, ин ҷанг як имтиҳони бузурги таърихӣ буд, ки дар он ваҳдат, матонат ва фидокорӣ нақши ҳалкунанда бозид.
Ин сана на танҳо як ҷашни таърихӣ, балки як падидаи муҳими сиёсиву фарҳангӣ низ мебошад, ки дар ташаккули худшиносии миллӣ ва ҳифзи хотираи таърихӣ нақши калидӣ мебозад. Таҷлили он ба наслҳои ҷавон имконият медиҳад, ки аз сабақҳои таърих огоҳ шуда, арзиши сулҳ ва суботро амиқ дарк намоянд.
Ҷанги Бузурги Ватанӣ (1941–1945) бахше аз Ҷанги дуюми ҷаҳон буда, дар натиҷаи шиддат гирифтани зиддиятҳои геополитикӣ ва сиёсати таҷовузкоронаи Германияи фашистӣ оғоз гардид. Пас аз ба сари қудрат омадани нерӯҳои фашистӣ, сиёсати тавсеаталабӣ ва бартариятҷӯии нажодӣ ба пояи идеологияи давлатӣ табдил ёфт.
Сарфи назар аз имзои аҳдномаи адами таҷовуз байни Германия ва СССР дар соли 1939, роҳбарияти фашистӣ аз ибтидо нияти вайрон кардани онро дошт. Ҳуҷуми ногаҳонии 22 июни соли 1941 далели равшани ин ният буд. Ин амалиёт бо номи “Барбаросса” маъруф буда, ҳадафаш ишғоли сареъи қаламрави СССР ва аз байн бурдани давлатдории он ба ҳисоб мерафт.
Ин ҳамла на танҳо як иқдоми низомӣ, балки як барномаи мукаммали идеологӣ ва иқтисодӣ буд, ки нобудсозии халқҳо ва истифодаи захираҳои табиии онҳо барои манфиатҳои Германияро пешбинӣ мекард.
Фармонҳои роҳбарияти фашистӣ, махсусан дастурҳои Адолф Гитлер, моҳияти ваҳшиёнаи ҷангро равшан нишон медиҳанд. Дар онҳо сарбозон ба куштор, сӯзондан ва ғорат кардани аҳолии осоишта даъват мешуданд.Идеологияи фашистӣ бар пояи бартарияти нажодӣ асос ёфта, халқҳои славянӣ ва дигар миллатҳоро ҳамчун “пастарзиш” арзёбӣ мекард. Аз ин рӯ, ҷанг хусусияти нобудсозӣ дошт. Миллионҳо одамон дар лагерҳои консентратсионӣ кушта шуданд, ки ин падида дар таърих бо номи Холокост маъруф аст.
Ин ҳолат нишон медиҳад, ки ҷанг танҳо барои ишғоли қаламрав набуда, балки барои тағйири тартиботи ҷаҳонӣ ва нобудсозии арзишҳои инсондӯстӣ равона гардида буд.Ҷанг 1418 рӯз идома ёфта, ба яке аз хунинтарин муноқишаҳои таърих табдил ёфт. Дар он зиёда аз 40 давлат иштирок намуда, беш аз 110 миллион нафар сафарбар гардиданд. Талафоти инсонӣ ба зиёда аз 55 миллион нафар расид.
Ин рақамҳо на танҳо омор, балки фоҷиаи бузурги инсоният мебошанд. Қисми зиёди қурбониёнро аҳолии осоишта ташкил медоданд, ки дар натиҷаи бомбаборон, гуруснагӣ ва зулму истисмор ҷони худро аз даст доданд.
Зарари моддӣ низ ниҳоят бузург буд. Шаҳру деҳаҳо, корхонаҳо, муассисаҳои илмӣ ва фарҳангӣ пурра хароб гардиданд. Инфрасохтори иқтисодӣ ба дараҷае осеб дид, ки барқарорсозии он даҳсолаҳо тӯл кашид.
Яке аз омилҳои асосии пирӯзӣ муттаҳидии халқҳои гуногуни СССР буд. Намояндагони зиёда аз 120 миллату халқиятҳо барои ҳимояи Ватан бархоста, дар фронт ва ақибгоҳ саҳми арзанда гузоштанд.
Ин ваҳдат на танҳо натиҷаи сиёсати давлатӣ, балки ифодаи эҳсоси умумии масъулият ва ватандӯстӣ буд. Ҳар як шаҳрванд, новобаста аз миллат ва забон, худро масъули тақдири Ватан медонист.
Ин таҷриба нишон медиҳад, ки танҳо дар шароити ҳамбастагӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ метавон ба ҳадафҳои бузург ноил гардид.Халқи тоҷик низ дар ин муборизаи сарнавиштсоз саҳми назаррас гузошт. Аз Тоҷикистон зиёда аз 290 ҳазор нафар ба фронт сафарбар гардиданд. Онҳо дар муҳорибаҳои муҳими ҷангӣ иштирок намуда, далерӣ ва ҷасорати баланд нишон доданд.Зиёда аз 92 ҳазор нафар ҳалок гардиданд, ки ин талафоти бузург барои миллат ба ҳисоб меравад. Бо вуҷуди ин, ҳазорон нафар бо ордену медалҳо сарфароз гардиданд.
Қаҳрамонони тоҷик, аз ҷумла Туйчӣ Эрҷигитов, намунаи олии фидокорӣ мебошанд. Корнамоиҳои онҳо дар таърихи миллат бо ҳарфҳои заррин сабт шудаанд.
Ғалаба танҳо дар фронт ба даст наомадааст. Ақибгоҳ нақши ҳалкунанда бозид. Дар Тоҷикистон корхонаҳо ба истеҳсоли маҳсулоти ҳарбӣ гузаронида шуданд.
Кишоварзон бо меҳнати шабонарӯзӣ артишро бо озуқаворӣ таъмин мекарданд. Инчунин, захираҳои табиӣ ва инсонӣ ба таври самаранок истифода бурда шуданд.
Занон дар ин раванд нақши калидӣ доштанд. Онҳо дар истеҳсолот, соҳаи тиб ва таълим фаъолона иштирок намуда, ҷои мардонро пур мекарданд.Ҷанги Бузурги Ватанӣ дарси бузурги таърих аст. Он нишон дод, ки зулм ва таҷовуз ҳаргиз пойдор нестанд.Аз нигоҳи илмӣ, ин ҷанг намунаи равшани муқовимати тамаддун бар варварият мебошад. Он ҳамчунин аҳамияти ваҳдат, раҳбарии дуруст ва истифодаи захираҳоро исбот намуд.
Пас аз ҷанг, гиромидошти хотираи қурбониён ба як самти муҳими сиёсати давлатӣ табдил ёфт. Дар Тоҷикистон низ ин анъана идома дорад.
Бо ташаббуси Эмомалӣ Раҳмон барномаҳои дастгирии собиқадорон амалӣ мешаванд. Кӯмакҳои иҷтимоӣ, иловапулиҳо ва дигар тадбирҳо нишонаи эҳтиром ба хизматҳои онҳо мебошанд.
Инчунин, чорабиниҳои фарҳангӣ ва таълимӣ барои баланд бардоштани маърифати таърихии ҷомеа мусоидат мекунанд.
Ҷанги Бузурги Ватанӣ на танҳо як воқеаи таърихӣ, балки як сабақи абадӣ барои инсоният мебошад.
Имрӯз, дар шароити ҷаҳони муосир, ҳифзи сулҳ ва субот вазифаи муҳим мебошад. Таҷрибаи ҷанг нишон медиҳад, ки танҳо тавассути ҳамбастагӣ ва эҳтиром ба арзишҳои инсонӣ метавон аз фоҷиаҳои нав пешгирӣ кард.
Хотираи қаҳрамонон моро водор месозад, ки барои ояндаи осоишта ва рушди устувор талош варзем.Хотираи неки шаҳидон ҷовидон бод. Хотираи неки шаҳидон ҷовидон бод.
Қурбонова Ширин, сарходими илмии шуъбаи ИДМ Институти омӯзиши масъалаҳои давлатҳои
Осиё ва Аврупои Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, доктори илмҳои таърих

Дар Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон китоби тозанашр таҳти унвони «Анатомияи одам», ки аз ҷониби ноиби президенти АМИТ, доктори илмҳои тиб, профессор Ибодзода Саидмуқим Тиллохӯҷа таълиф гардидааст, ба нашр расид.