Душанбе – рамзи сулҳу ваҳдат ва зиндагии осоиштаи мардуми Тоҷикистон аст.
Эмомалӣ Рахмон.
Пойтахти Ҷумҳурии Тоҷикистон — Душанбе аз соли 2005 инҷониб ҳар сеюмин шанбеи моҳи апрел Рӯзи пойтахтро ҷашн мегирад. Дар соли 2026 ин ҷашн ба 18 апрел рост меояд. Дар ин рӯз чорабиниҳои гуногуни фарҳангӣ, варзишӣ ва иҷтимоӣ баргузор мегарданд, аз ҷумла фестивалҳои мусиқӣ, мусобиқаҳои варзишӣ ва аксияҳои тозакунии шаҳр. Ҳамчунин озмунҳо бо ҷоизаҳо барои беҳтарин хонанда, омӯзгор ва духтур баргузор карда мешаванд.
Рӯзи пойтахт на танҳо як ҷашни шаҳрӣ, балки рамзи муҳаббат ба Ватан ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ мебошад. Дар ин рӯз сокинони пойтахт бо рӯҳияи баланд дар чорабиниҳо иштирок намуда, ҳисси ифтихор аз шаҳри худ ва кишварро бештар эҳсос мекунанд. Ин ҷашн мардумро муттаҳид сохта, дӯстиву ҳамдигарфаҳмиро тақвият мебахшад.
Душанбе — пойтахти давлати соҳибистиқлоли Ҷумҳурии Тоҷикистон буда, шаҳри зебо ва обод ба ҳисоб меравад. Он дорои хиёбонҳои васеъ, муассисаҳои таълимӣ, боғчаҳои кӯдакон, осорхонаҳо, театрҳо ва ёдгориҳои зиёди таърихӣ мебошад. Тибқи арзёбиҳои муҳаққиқони хориҷӣ ва гузоришҳои созмонҳои байналмилалӣ, пойтахтҳои муосир на танҳо марказҳои маъмурӣ, балки омили муҳими рушди фарҳангӣ, иҷтимоӣ ва иқтисодии давлатҳо ба шумор мераванд. Дар ин замина, шаҳри Душанбе ҳамчун яке аз шаҳрҳои рӯ ба рушд дар минтақаи Осиёи Марказӣ мавқеи худро тадриҷан мустаҳкам менамояд.
Ба андешаи баъзе муҳаққиқон, симои шаҳр ва сатҳи ободонии он нишондиҳандаи рушди давлат ва сифати зиндагии аҳолӣ мебошад. Аз ин лиҳоз, тағйироти назаррасе, ки дар солҳои охир дар Душанбе ба амал омадаанд, аз пешрафти устувори кишвар шаҳодат медиҳанд.
Ҳамзамон, коршиносони байналмилалӣ таъкид менамоянд, ки шаҳрҳои муосир бояд на танҳо инфрасохтори пешрафта, балки муҳити мусоиди иҷтимоӣ ва фарҳангиро низ таъмин намоянд. Душанбе бо боғҳои зебо, фазои ором ва муносибати дӯстонаи сокинон тадриҷан ба яке аз шаҳрҳои ҷолиби минтақа табдил ёфта истодааст.
Дар солҳои охир шаҳр ба таври назаррас тағйир ёфтааст. Имрӯз онро гулҳои рангоранг, аз ҷумла миллионҳо лола, оро медиҳанд. Дарахтону буттаҳои нодир, ки аз кишварҳои гуногуни ҷаҳон оварда шудаанд, ба шаҳр ҳусни тоза мебахшанд. Шабу рӯз Душанбе зебо ва ҷолиб ба назар мерасад. Дар баробари биноҳои баландошёна, майдончаҳои варзишӣ ва хиёбонҳои фарох, инчунин биноҳое мавҷуданд, ки бо услуби миллӣ бунёд шудаанд. Манораҳо, сутунҳо, аркҳо, ҳайкалҳо, гунбазҳо ва нақшу нигори мозаикӣ симои хоси шаҳрро инъикос мекунанд.
Сарвати бебаҳои Ватани мо — мардуми он мебошад. Аҳолии кишвар аз миллату динҳои гуногун, синну соли мухталиф ва касбу кори гуногун иборат аст. Олимон, бинокорон, омӯзгорон, духтурон ва дигар қишрҳои ҷомеа — ҳама фарзандони содиқи Ватананд, ки бо дониш, таҷриба ва меҳнати худ дар ободию пешрафти кишвар саҳм мегузоранд. Ин ҳамбастагӣ ва ҳисси масъулият яке аз омилҳои муҳими рушди ҷомеа ба ҳисоб меравад.
Ҳамин тариқ, шаҳри Душанбе на танҳо маркази сиёсӣ, балки макони зиндагии осуда, дӯстона ва умедбахш барои ҳазорон нафар мебошад. Он имрӯз симои давлати пешрафта, фарҳанги ғанӣ ва иродаи созандаи мардумро таҷассум менамояд. Душанбе бо суръати устувор рушд намуда, ба яке аз шаҳрҳои муҳим ва ҷолиби минтақа табдил ёфта истодааст. Бо чунин пешрафт, пойтахти мо ҳамчун рамзи ифтихор ва ояндаи дурахшони кишвар боқӣ хоҳад монд.
Нуриддинова М – н.и.т. ходими илмии шуъбаи Осиёи Ҷанубӣ ва Шарқии Институти омӯзишии масъалаҳои давлатҳои Осиё ва Аврупои АМИТ
