Маълум аст, баробари расидан ба истиқлолияти давлатӣ ва боз гардидани уфуқҳои сиёсӣ, иқтисодӣ ва фарҳангӣ кишвари азизамон – Тоҷикистон ба саҳнаи нави рақобатҳои сиёсиву иқтисодии ҷаҳон ворид гардид. Дар иҳотаи бархурди се абарқударти саноатӣ – Амрико, Русия ва Чин қарор доштан аз Тоҷикистон тақозо менамояд, ки ҳуввияти миллӣ, забон, урфу одат, мазҳаб ва дигар арзишҳои миллиро ҳифз намояд ва густариш диҳад.
Раванди ҷаҳонишавӣ, гуфтугӯи тамаддунҳо ва тақсимоти нави ҷаҳони муосир, ки рӯз ба рӯз шиддат мегиранд, монеаи раванди татбиқи сиёсати миллии кишварҳо мегарданд, зеро барои кишварҳои хурд бо ҳар роҳу васила татбиқ намудани сиёсату идеологияи худ ин ҳадафи давлатҳои бузург мебошад. Сиёсати иттилоотрасонии муосир, ки низ пешрафти босуръат дорад, дар сурати ба фориғболӣ роҳ додан, зиракии сиёсиро аз даст додан, ба иқтисоду сиёсат, ба ҳуввияти миллӣ ва фарҳанги кишварҳо зиёни моливу маънавӣ мерасонад.
Биноан барои Тоҷикистон ҳифзи дастовардҳои Истиқлоли давлатӣ ва таҳкими ҳамаҷонибаи раванди ваҳдати миллӣ зарур ва ногузир аст. Ин нуқта аз он лиҳоз муҳим аст, ки инсон танҳо дар муҳити ваҳдати миллӣ зиндагии якмаром ва орому осуда дошта метавонад ва маҳз дар муҳити ваҳдат инсон худро ҳам ҷузъи миллат ва ҳам ҷузъи башарият ҳис мекунад. Ин эҳсос, яъне ҷузъи ҷомеа будан ба инсон барои рафъи душвориҳои зиндагӣ нерӯ мебахшад.
Мисоли ҳаётӣ он аст, ки агар халқҳои тоҷику тоҷикистониён ба ваҳдати миллӣ намерасиданд, онгоҳ пойдории истиқлол ва рушди давлатдориамон зери шубҳа қарор дошт.
Тавре ки зикр намудем истиқлоли давлатӣ ба худшиносии воқеӣ вобаста аст. Агар шахс худро бишносад, ӯ дар назди давлат ва ҷомеа масъулияти дучанд эҳсос менамояд.
Масъалаи муҳими дигар аз назари ҷомеашиносон, ин ҳифзи манфиатҳои умумимиллӣ мебошад, ки ин вазифаи масъулиятнок низ ба дарки худшиносӣ ва ҳифзи Истиқлоли давлатӣ вобастагӣ дорад. Ватани азизи мо дар тули 34 соли Истиқлоли давлатӣ марҳилаҳои вазнинро аз сар гузаронида, имрӯз тавассути корнамоии бемисли Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон усутворона ба давраҳои нав ба нави эъмори давлати миллӣ, ки соҳиби иқтисоди усутвор ва рушди бемайлон аст, ворид мешавад.
Ҳамин тавр дар ин марҳиалаҳои тараққиёти давлат таъмину таҳкими асосњои Истиқлоли давлатӣ аз ҳар як узви ҷомеа иштироки фаъолонаро дар ҷустуҷӯи роҳҳо ва омилҳои арзанда, аз ҷумла баланд бардоштани сатҳи маънавиёти дониш, эҳсоси ватанпарастиву худшиносӣ, ҳали масъалаҳои иқтисодӣ ва иҷтимоиро тақозо менамояд.
Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар Паёми худ ба халқи кишвар ва Маҷлиси Олӣ таъкид намуданд, ки: ҳифзи содиқонаи манфиатҳои дигар болотару афзал донистани манофеи дигар ва миллат, саъю талоши пайгирона ба хотири таҳкими пояҳои давлати соҳибистиқлоли миллӣ, чун неъмати бебаҳо ҳифз кардани соҳибихтиёрии ватан, сулҳу суботи иҷтимоӣ, амнияти давлат ва ҷомеа, ваҳдати миллӣ қарзи виҷдонии тамоми халқи Тоҷикистон мебошад.
Воқеан ҳам солгарди рӯзи Истиқлоли давлатӣ барои мардуми мо як тантанаи фараҳбахшу хотирмон мебошад. Орзумандем, ки бигзор сулҳу субот ҳамеша дар фазои нилгуни кишварамон бобақову пойдор бошад ва дар замири ҳар як шаҳрванд ҳисси баланди ватандорӣ, нангу номуси миллӣ ва давлатдорӣ туғён дошта бошад!
Мирзошоҳрух Асрорӣ, н.и.ф., сарходими илмии шуъбаи Таърихи фалсафаи ИФСҲ АМИТ
